صداقت و دورويى و بين عدالت و انحراف در ميان مردم ديده بود . سرگذشت پدرش سرچشمهء رود خروشان اندوه در روح حسين بود چنان كه در وجود ديگر اطرافيان نيز چنين بود . حسين از مادر مهربانى كه بيش از بيست بهار از عمرش نگذشت ، تولد يافت . مادر او رقيق‌القلب و بسيار مهربان بود . اين رقت قلب در روح او امواجى از اندوه بىپايان و طولانى را به پا مىكرد . اين غمها ناشى از آزار ديدن پدر و بستگانش از دست قريش و مثله كردن ياران و بستگان محمد ( ص ) بود كه دل شرحه شرحهء مادر حسين ( ع ) را مىسوزاند . غم و اندوه به صورت مخصوصى در روح فاطمه ( س ) نفوذ كرده بود . در جنگ احد كه قريش حمله سختى به مسلمانان كردند و كشتگانشان را گوش و بينى بريدند ، ناراحتى آن حضرت به اوج خود رسيد . به راستى براى فاطمه ( س ) چقدر ناراحت‌كننده بود كه ببيند ، پدرش براى عموى خود حمزه و فرزند خوانده‌اش زيدبن حارثه مىگريد . اين گريه در دل دختر محمد ( ص ) اثرى گذاشت كه تا رحلتش آن را از ياد نبرد . در اين بحرانها و ناراحتيهاى عميق ، حسين ( ع ) در رحم مادر قرار داشت و اين غمهاى سخت و اندوههاى تلخ را به ميراث مىبرد . آثار اين ناراحتيها در كودكى و جوانى حسين ( ع ) آشكار شد . او علاقمند به گوشه‌گيرى بود ؛ هميشه در انديشه بود و كم مىخنديد ؛ در برابر كوچكترين اندوهى كه براى ديگران پيش مىآمد ، حساسيت نشان مىداد . حسين ( ع ) هنوز به هفت سالگى نرسيده بود كه ناگهان شاهد